Ο Δήμος Αιγάλεω στέκεται διαχρονικά και αδιάλειπτα στο πλευρό του πολύτιμου κοινωνικού έργου που επιτελεί η Εκκλησία, αναπτύσσοντας μια σταθερή, ειλικρινή και γόνιμη συνεργασία, με στόχο την έμπρακτη υποστήριξη των δράσεων αγάπης και αλληλεγγύης προς τους συμπολίτες μας που δοκιμάζονται.
Κοινός και αδιαπραγμάτευτος στόχος παραμένει να μη μένει κανείς μόνος απέναντι στις δυσκολίες της ζωής.
Σε στενή συνεργασία με τις ενορίες του Δήμου που λειτουργούν συσσίτια ή προγράμματα διανομής τροφίμων, ο Δήμος στηρίζει με κάθε διαθέσιμο μέσο το σημαντικό αυτό έργο. Ιδιαίτερα την περίοδο των Χριστουγέννων – ημέρες προσφοράς, αγάπης και ανθρωπιάς – παραδόθηκαν πακέτα με τρόφιμα στις ενορίες που προσφέρουν καθημερινή ανακούφιση σε συνανθρώπους μας που βρίσκονται σε ανάγκη, ενώ καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους η Δημοτική Αρχή παραμένει σταθερά στο πλευρό τους, ενισχύοντας αυτή την αθόρυβη αλλά εξαιρετικά πολύτιμη κοινωνική προσφορά.
Η Κοινωνική Υπηρεσία του Δήμου επιδιώκει και καλλιεργεί μια διαρκή και ουσιαστική συνεργασία με τις ενορίες, αναγνωρίζοντας ότι μόνο μέσα από τη σύμπραξη, τον συντονισμό και την αλληλεγγύη μπορούμε να σταθούμε πραγματικά δίπλα στους πιο ευάλωτους συμπολίτες μας.
Συσσίτια λειτουργούν στις ενορίες της Αγίας Τριάδας, της Αγίας Αικατερίνης, του Εσταυρωμένου και του Αγίου Σπυρίδωνα, τις οποίες ο Δήμος στηρίζει έμπρακτα και ευχαριστεί θερμά για τη συνεχή και ανεκτίμητη κοινωνική τους προσφορά.
Παράλληλα, Δήμος και Εκκλησία συνεργάζονται με συνέπεια και αμοιβαίο σεβασμό σε ένα ευρύ φάσμα κοινωνικών πρωτοβουλιών, ενισχύοντας την κοινωνική συνοχή και δημιουργώντας ένα σταθερό δίχτυ προστασίας για όσους το έχουν ανάγκη, με τη βεβαιότητα ότι αυτή η συνεργασία θα συνεχίσει να εξελίσσεται και να προσφέρει ακόμη περισσότερα στους συμπολίτες μας και στις επόμενες γενιές.
Η συνεργασία αυτή αποτελεί ζωντανό παράδειγμα κοινωνικής συνοχής και έμπρακτης αλληλεγγύης, με επίκεντρο τον άνθρωπο και τις πραγματικές του ανάγκες.
Μαζί, Δήμος και Εκκλησία, ενώνουμε δυνάμεις και αποδεικνύουμε στην πράξη ότι η κοινωνική φροντίδα δεν είναι απλώς θεσμική υποχρέωση, αλλά βαθιά ανθρώπινη πράξη ευθύνης, αγάπης και σεβασμού προς τον συνάνθρωπο.
